Ιστορία της Ζακύνθου
Το όνομα Ζάκυνθος όπως αναφέρει ο Όμηρος προέρχεται από τον Ζάκυνθο, γιο του βασιλιά της Τροίας Δάρδανου, που έφτασε στο νησί από την Αρκαδική Πόλη Ψωφίδα γύρω στα 1500 π.χ.
Τα παλαιότερα ίχνη ζωής τα οποία βρέθηκαν στο νησί εντοπίστηκαν στο Λαγανά και προέρχονται από την νεολιθική εποχή. Δείγματα ενός λαμπρού πολιτισμού χωρίς όμως να επιτρέπουν την άντληση περισσότερων στοιχείων ιδιαίτερα λόγω των καταστρεπτικών σεισμών.
Η γεωγραφική θέση, το εύφορο έδαφος και οι πηγές πίσσας του νησιού έπαιξαν ενεργό ρόλο στην οικονομική ανάπτυξη με αποτέλεσμα τον 6ο αι. π.χ να κοπεί αργυρό νόμισμα το οποίο απεικόνιζε το τρίποδα, ιερό σύμβολο του Απόλλωνα και το οποίο διαδέχτηκε η λύρα τον 5ο αι. π.χ.
Κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας εντάσσεται στην ρωμαϊκή επαρχία της Αχαίας και άρχισε να αποτελεί τόπο επίσκεψης διάσημων διανοούμενων της Ρώμης.
Με την ίδρυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας η Ζάκυνθος άνηκε στην επαρχία της Ιλλυρίας. Γύρω στα 466 μ.χ λεηλατήθηκε από τον βασιλιά των βανδάλων της Αφρικής Γιλδέριχου.
Λόγω της γεωγραφικής θέσης της Ζακύνθου, ανάμεσα στην Ανατολή και Δύση λεηλατείται κατά την περίοδο των Σταυροφοριών.
Το νησί κατάφερε να οργανωθεί διοικητικά και να αναπτυχθεί οικονομικά με αποτέλεσμα ο πληθυσμός να φτάνει τις 25.000. Παρά τις προσπάθειες των Βενετών οι Τούρκοι καταλαμβάνουν το νησί καταστρέφοντας και λεηλατώντας τα πάντα.
Το 1485 οι Βενετοί ξαναπαίρνούν την Ζάκυνθο με τον όρο να πληρώνουν 500 δουκάτα το χρόνο στον Σουλτάνο. Οι Βενετοί χώρισαν τους κατοίκους σε τρεις κατηγορίες: τους ευγενείς (nobili), οι οποίοι γραφόντουσαν και στην λεγόμενη «Χρυσή Βίβλο» (libro d'oro), τους αστούς (civili) και τους ποπολάρους (popolari).
Μέσα σε λίγα χρόνια το νησί ανακυρίσεται ως "Φλωρεντία της Ελλάδας" λόγω της επιβλητικής αρχιτεκτονικής στα κτίσματα, τις γραφικές και μοναδικές στοές και τους καλοσχηματισμένους δρόμους.
Το 1499 με την Βενετουρκική σύρραξη το νησί μετατρέπεται σε σταθμό ανεφοδιασμού και προετοιμασίας του Βενετικού και Γαλλικού στόλου. Μπροστά στο όραμα της ελεύθερης Ελλάδας πολλοί Ζακυνθινοί βοηθούν τους Έλληνες στην ναυμαχία της Ναυπάκτου το 1571 όπου ο τούρκικος στόλος κατατροπώνεται.
Την περίοδο 1645-1669 οι Βενετοί ανταλλάζουν την Κρήτη με τους Τούρκους με την συμφωνία να σταματήσουν να πληρώνουν φόρο για την Ζάκυνθο, έτσι πολλοί κρητικοί μεταναστεύουν στη Ζάκυνθο.
Το 1770 περίπου 8.000 πελοποννήσιοι έρχονται στο νησί για να αποφύγουν την μανία των Τούρκων. Το 1797 το νησί περνάει στους Γάλλους ενώ το 1798 παραδίδεται στους Ρώσους. Το 1800 υπογράφεται συνθήκη ανάμεσα σε Ρωσία και Τουρκία όπου αποφασίζεται η ίδρυση της Επτανησιακής Πολιτείας, το πρώτο ανεξάρτητο Ελληνικό κράτος και κράτησε επτά χρόνια.
Το 1807 η Ζάκυνθος για δύο χρόνια περνάει στην κυριαρχία των Γάλλων και στην συνέχεια των Άγγλων. Οι Άγγλοι ορίζουν την Ζάκυνθο ως πρωτεύουσα του Κράτους του Ιονίου. Οργανώνεται η δημόσια υγεία και γίνονται έργα στην ύδρευση και στην οδοποιία.
Γύρω στα 1814 ιδρύονται τα "Ηνωμένα Κράτη των Ιόνιων Νήσων" στα οποία περικλείονται όλα τα νησιά του Ιονίου. Την ίδια περίοδο ιδρύεται από τουςΈλληνες η Φιλική Εταιρεία, έτσι το 1818 η έδρα της φιλικής εταιρείας μεταφέρεται στην Ζάκυνθο. Με την κήρυξη της επανάστασης του 1821 οι Ζακυνθινοί συμμετέχουν στους αγώνες κατά του Τούρκικου ζυγού παρά τις αγγλικές απαγορεύσεις.
Το 1863 ως κίνηση καλής θέλησης η Αγγλία δέχεται να παραχωρήσει στο ελληνικό κράτος τα Ιόνια νησιά. Έτσι στις 5 Ιουνίου υπογράφεται στο Λονδίνο η συνθήκη της Αγγλίας για την παραίτηση της από την προστασία των Επτανησίων.
Έτσι μετά από εκατοντάδες χρόνια κατοχής τα Επτάνησα ανήκουν στην Ελλάδα.
Κατά την διάρκεια του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου το νησί καταλαμβάνεται το 1941 από την Ιταλία, το 1943 περνάει στην Γερμανική κατοχή και το 1944 απελευθερώνεται με την υποχώρηση των Γερμανικών στρατευμάτων από την Ελλάδα. |
